Konie lidzbarskie

Wadowski uważa, że wywodzą się one z dawnych koni oszmiańskich z Wileńszczyzny, których właściwą hodowlę rozpoczęto w 1928 r. w okolicy Oszmiany przez wprowadzenie tam ogierów północno-szwedzkich i używanie ich do krzyżowania z miejscowymi końmi prymitywnymi. W rezultacie umiejętnie prowadzonej pracy hodowlanej uzyskano na wspomnianym terenie przed II wojną światową doskonałego konia pociągowego, przydatnego do ówczesnej artylerii i taborów wojskowych, jak również do pracy na roli. Po wojnie podjęto ich hodowlę na terenie Olsztyńskiego, wykorzystując przywieziony przez repatriantów materiał hodowlany. Szczególnie dużo tego typu koni występuje w okolicy Lidzbarka, stąd też ich obecna nazwa. Początkowo, wzorując się na hodowli koni oszmiańskich, używano do rozpłodu przede wszystkim ogierów i północnoszwedzkich, Celem hodowli było wyprodukowanie konia pośpieszno-roboczego, według przedwojennego wzorca. Na tym etapie dole i pochodne ich północne szwedy, odznaczające się znacznym ujednoliceniem typu, uzdolnieniami do szybkiego ruchu w kłusie oraz wytrwałością i wydajnością w pracy, spełniły dodatnią rolę, przyczyniając się przede wszystkim do wyrównania bardzo zróżnicowanego pogłowia koni w terenie.

Przydatność koni śląskich

Konie śląskie są przydatne do ciągnięcia dużych ciężarów, odznaczają się przy tym wydatnym ruchem w stępie i kłusie. Utrzymanie ich jest jednak dosyć kosztowne z uwagi na znaczną masę ciała. W ostatnich latach dążono do zmiany sylwetki konia śląskiego przez zmniejszenie jego wzrostu i ciężaru oraz obsuszenie nieco limfatycznej tkanki, a przede wszystkim uzyskania konia bardziej ekonomicznego w utrzymaniu. Ponadto w stadninach hodujących ten typ koni czyniono próby dolewu krwi przez krzyżowanie z odpowiednio dobranymi ogierami pełnej krwi angielskiej i półkrwi, a nawet dolewu krwi koni prymitywnych. Mieszańce pochodzące po ogierach pełnej krwi angielskiej i klaczach śląskich są nierzadko dobrymi końmi sportowymi. Ciężar dorosłych klaczy stadnych wynosi od 650 do 700 kg. Umaszczenie zarodowych koni śląskich przedstawia się następująco: gniade — 78,5%, karę — 19,6%, kasztanowate -1,9%. Obecnie w stadninach: Strzegom i Strzelce Opolskie utrzymywanych jest łącznie 70 szt. hodowlanych klaczy śląskich. Można z przekonaniem sądzić, iż na obecnym terenie rejonizacji konia śląskiego będzie stosunkowo niedługo i dosyć radykalnie eliminowana z rolnictwa żywa siła pociągowa. Ponieważ nie wydaje się celowe ratowanie koni śląskich przez przekształcanie ich w cięższy, wierzchowy typ koni półkrwi, należy liczyć się z faktem stopniowego zanikania tej regionalnej rasy koni.

Konie śląskie

Konie śląskie znajdowały się przeważnie w rękach drobnych rolników, którzy nie dysponowali ani odpowiednią powierzchnią pastwisk, ani okólnikami. Prowadzono więc w zasadzie chów alkierzowy, co ujemnie odbijało się na wartości zwierząt. Nie przywiązywano też należytej wagi do prób dzielności jako czynnika selekcji w hodowli. Koń śląski w typie, jaki reprezentuje obecnie, wystąpił na terenie Śląska około 1900 r., tj. po zmianie kierunku hodowli koni, podyktowanej intensyfikacją i uprzemysłowieniem rolnictwa śląskiego. W hodowli tych koni uzyskano w okresie międzywojennym poważne wyniki. Typ konia śląskiego z tego okresu, który w klaczach śląskich przetrwał do ostatnich lat, wykazywał pośrednią formę między oldenburgiem a cięższym koniem półkrwi angielskiej. Mimo znacznego wpływu oldenburgów na budowę i właściwości konia śląskiego, nie zatracił on walorów swojej podstawowej, żeńskiej strony rodowodu, co przejawia się często w jego daleko bardziej suchych tkankach w porównaniu z końmi oldenburskimi. Dlatego hodowcy już coraz częściej posługiwali się w hodowli ogierami miejscowymi, zmniejszając dopływ krwi oldenburgów. W 1920 r. było na terenie Śląska 485 ogierów oldenburskich, a w 1938 r. tylko 249 sztuk. Po ostatniej wojnie, która przyniosła wielkie zniszczenie w hodowli, została w Polsce spora liczba młodych klaczy śląskich. Najbardziej wartościowy materiał, głównie klacze zarodowe, zachował się w woj. opolskim, a w woj. katowickim w okolicach Gliwic i Lubińca. W województwie wrocławskim była wprawdzie spora liczba klaczy śląskich, niestety rodowody ich zaginęły w zawierusze wojennej.

Konie norweskie w Polsce

W Polsce konie norweskie pojawiły się w większej liczbie po ostatniej wojnie. Elitarne klacze w liczbie 30 szt. zgrupowane są obecnie w stadninie Nowielice. Najlepsze potomstwo otrzymuje się z krzyżowania fiordingów z rasami zimnokrwistymi i ich pochodnymi. Powstałe w ten sposób konie odpowiadają wymogom stawianym koniom roboczym towarzyszącym trakcji mechanicznej. Natomiast należy unikać krzyżowania fiordingów z klaczami uszlachetnionymi, delikatnej budowy, a zwłaszcza zbliżonymi fenotypowo i genotypowo do koni półkrwi angielskiej i półkrwi arabskiej. Grabowski i wsp. zalecają użycie tych koni w hodowlach na Pomorzu Zachodnim. Uważają oni, że w rodach koni typu pogrubionego należy stosować do 25% krwi fiordzkiej w strefie gleb cięższych oraz 50% i wyżej w strefie gleb lżejszych. Tą drogą można na tamtejszym terenie otrzymać ekonomicznego konia roboczego. Konie śląskie – zdaniem Detkensa początki kształtowania się ciężkiego typu konia śląskiego półkrwi przypadają na koniec ubiegłego stulecia. Do tego czasu, od zakończenia wojen napoleońskich, rząd pruski popierał na Śląsku hodowlę konia kawaleryjskiego, przy czym głównie używano ogierów wschodniopruskich. Równolegle do hodowli lekkiego konia wierzchowego rozwijała się na Śląsku hodowla koni ras ciężkich, a początek jej sięga połowy XIX w. Zapotrzebowanie na ten typ konia było związane z intensyfikacją rolnictwa, a także potrzebami transportu miejskiego w związku z rozwojem przemysłu.

Koniki norweskie

W ostatnich latach ubiegłego stulecia koniki te uległy w swojej ojczyźnie prawie zupełnemu zanikowi. Jednak doceniając ich wartość, szybko przystąpiono do odtworzenia i powiększenia pogłowia. Od 1910 r. prowadzona jest księga zarodowa, która obecnie obejmuje już pokaźną liczbę koni. Ponieważ koniki norweskie od kilkudziesięciu lat są poddawane metodycznej hodowli, mogą już być śmiało uważane za odrębną rasę kulturalną. Koniki norweskie stanowiły w swoim kraju około trzeciej części całego pogłowia koni. Używano je do transportu i do uprawy poletek położonych nieraz na znacznych wysokościach. Normalną pracę zaczynają czasem nawet w wieku dwóch lat. Mimo stosunkowo wczesnego dojrzewania odznaczają się długowiecznością. Jako konie użytkowe wyróżniają się wyjątkową siłą i chęcią do pracy, a jednocześnie są nadzwyczaj posłuszne i łagodne. Fiordingi charakteryzuje rzadko u innych ras spotykane wyrównanie pod względem pokroju, typu, właściwości organizmu, przydatności użytkowej, a szczególnie umaszczenia. Jest to pod względem fenotypu jedna z najbardziej wyrównanych ras koni na świecie, a stąd też można wnosić, że mają silnie skonsolidowany i bardzo trwały genotyp. W tej rasie-nie istnieje więc istotna potrzeba nasilania chowu w pokrewieństwie, przeciwnie, należy korzystać z możliwości kojarzenia mniej spokrewnionych z sobą linii.

Rozrywka i zwierzęta animals zwierzeta czas wolny z pupilami aligator krokodyl kameleon dinozaur pyton j 2 animals zwierzeta j 2 zolw ladowy zolwie wodne jez jezozwierz piesek preriowy j 3 animals zwierzeta j 3 popielice afrykanskie susel richardsona burunduk skunks chomik j 4 animals zwierzeta j 4 swinka morska rybki mysz zolw kon j 5 animals zwierzeta j 5 koty w naszych domach kot rodowodowy suche karmy kot i kuweta drapanie mebli j 6 animals zwierzeta j 6 pielegnacja kota kot i mleko koty abisynskie koty bengalskie koty egzotyczne j 7 animals zwierzeta j 7 koty jawajskie koty perskie koty norweskie koty birmanskie moj pies j 8 animals zwierzeta j 8 wyglad psa wierny jak pies karma dla psa dbam o psa pies na lancuchu j 9 animals zwierzeta j 9 pies bezdomny podczas wakacji amstaf labrador york j 10 animals zwierzeta j 10 bulterier owczarek niemiecki doberman ratlerek rasa szajrow j 11 animals zwierzeta j 11 bulony zastepowanie koni maszynami kon ardenski opis koni lidzbarskich konie lidzbarskie j 12 animals zwierzeta j 12 przydatnosc koni slaskich konie slaskie konie norweskie w polsce koniki norweskie rasa polnocno szwedzka j 13 animals zwierzeta j 13 rasa gudbrandsdalska klusaki rosyjskie klusaki amerykanskie klusaki cel pracy hodowlanej j 14 animals zwierzeta j 14 konie wielkopolskie po wojnie rasa wielkopolska konie sadeckie rasa malopolska rasa trakenska j 15 animals zwierzeta j 15 rasa hanowerska rasa lipicanska schagie gidrany opis noniusow j 16 animals zwierzeta j 16 przeswity i noniusy furioso rasa radziecka rasa jutlandzka prowadzenie konia j 17 animals zwierzeta j 17 ocena konia krzyzowanie przemienne krzyzowanie wspierajace krzyzowanie odswiezanie krwi j 18 animals zwierzeta j 18 chow krewniaczy dobor metody doboru rodzaje selekcji selekcja j 19 animals zwierzeta j 19 metody selekcji wyniki w pracy hodowlanej rejestrowanie koni znakowanie koni ocena ruchow i chodow konia j 20 animals zwierzeta j 20 ocena wygladu ocena punktowa opis schematyczny fotografowanie koni proba dzielnosci j 21 animals zwierzeta j 21 towarzystwo hodowli konia arabskiego czasy koni rozgrywanie wyscigu rozne wyscigi konkurs konia wierzchowego j 22 animals zwierzeta j 22 proby dzielnosci koni proba maksymalnego uciagu dlugosc kroku koni wytrzymalosc konia