Cel pracy hodowlanej

Podstawowym celem pracy hodowlanej jest uzyskanie dostatecznie licznej grupy potomstwa odznaczającego się lepszą jakością niż rodzice. Zadanie to powinno być osiągane możliwie prostymi metodami i przy użyciu najniższych nakładów. Doskonalenie cech koni może odbywać się przez poprawę warunków środowiska lub przez wyhodowanie osobników, które wykażą dziedzicznie ugruntowane zdolności do lepszego przystosowania do środowiska. Poprawa warunków nie zmieniając genotypu koni, usuwa niektóre z tych czynników, otoczenia, które hamują możliwość uzewnętrznienia się pożądanych cech. Dlatego niewiele można uzyskać wprowadzając hodowlę bardziej wartościowych ras koni, jeśli równocześnie nie stworzy się im lepszych (tj. takich, do jakich są przystosowane) warunków żywienia, pielęgnowania itp. Następstwa ulepszenia warunków bytowania szybko stają się widoczne, jednakże utrzymują się one tylko tak długo, jak długo trwa sama poprawa. Natomiast zmiana cech dziedzicznych następują wprawdzie — szczególnie właśnie u koni — powoli, ale jej skutki są długotrwałe.

Konie wielkopolskie po wojnie

W latach powojennych w hodowli koni wielkopolskich rozpoczęto starania zmierzające do nadania elitarnemu i terenowemu pogłowiu charakteru kord zaprzęgowych dla potrzeb rolnictwa, W tym celu nastąpiło przeobrażenie ogierów utrzymywanych w stadach w Gnieźnie i Sierakowie. W stosunku do ogierów z lat międzywojennych, reproduktory stały się nieco wyższe od swoich poprzedników, ich głowy uległy powiększeniu I wydłużeniu, zwiększył się wskaźnik długości tułowia oraz obwodu klatki piersiowej, pewnej poprawie uległ wskaźnik kościstości, zwiększył się nieco ciężar ciała. Szczególnie jednak wyraźnie powiększył się indeks eurysomii. U przedwojennych ogierów znajdował się on na poziomie charakterystycznym dla koni lekkich,, wierzchowych, podczas gdy obecny wskaźnik pozwala już zaliczyć konie wielkopolskie do koni masywnych, o użytkowości kombinowanej. Hodowla koni wielkopolskich prowadzona jest w stadninach: w Raco-cie, Posadowię, Pępowie, Mieczownicy i Żąłędnicy. Dodatkowo niektóre stadniny położone na Warmii i Mazurach hodują elitarny materiał dla potrzeb regionu konia wielkopolskiego. Należą do nich: Liski, Plękity, Kadyny, Rzeczna, oraz częściowo Nowa Wioska. Łącznie w wymienionych stadninach utrzymywane jest 1080 klaczy-matek. Stadniny te produkują ogiery, które zajmują wszystkie stanowiska w PSO w Gnieźnie, Sierakowie i Starogardzie oraz w wielu innych stadach ogierów w różnej liczbie, obok reproduktorów innych ras i typów.

Rasa wielkopolska

Według Haya zorganizowana hodowla koni w Wielkopolsce datuje się od czasu założenia Państwowego Stada Ogierów w Sierakowie w 1829 r. W 1885 r. zostało założone stado w Gnieźnie, a w 1897 r. Starogardzie. Przy użyciu do rozpłodu ogierów trakeńskich, wschodnio-pruskich, beberbeckich, a częściowo pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej, na podkładzie miejscowych, krajowych koni w dużym stopniu uszlachetnionych już krwią orientalną, wytworzył się typ konia kawaleryjskiego, zdolnego jednocześnie do pracy na roli i w lekkim zaprzęgu. W końcu XIX w. ustalił się koń zbliżony bardzo wyglądem do konia wschodnio-pruskiego, co prawda mniej rosły i kościsty, ale za to bardziej suchy, o niniejszych wymaganiach życiowych i lepiej nadający się do pracy zaprzęgowej. Wpłynęło na to niewątpliwie oddziaływanie innego przecież, bardziej łagodnego klimatu, wyraźnie uboższych gleb i odmiennych metod wychowu. W 1900 r. ukazał się pierwszy, a w 1911 r. drugi toni Poznańskiej Księgi Stadnej dla Szlachetnej Półkrwi, wydany przez ówczesny Związek Hodowców Konia Szlachetnego.

Konie sądeckie

Konie sądeckie prezentują typ bardziej masywnego konia anglo-arabskiego. Występują w Kotlinie Sądeckiej oraz w tzw. Dołach Jasielsko-Sanockich. Konie tej grupy cieszą się dużym uznaniem, a zasięg ich stale się rozszerza. Są one bardzo szlachetne, o nieco dłuższych liniach niż konie lubelsko-kieleckie i cechuje je dobry ruch. Konie trzeciej grupy — dąbrowsko-tarnowskie, występują głównie w okolicy Dąbrowy Tarnowskiej i Tarnowa oraz w okolicach Dębicy i Mielca. Są to pochodne gidranów, od obu poprzednio omówionych grup nieco mniej suche i szlachetne, ale silne i wytrwałe w pracy. W pogłowiu hodowlanym koni małopolskich przeważa umaszczenie gniade w różnych odcieniach (50,2%), następnie siwe (23,4%), kasztanowate (22,8%) i karę (3,6%). Średni zaś ciężar koni zakupywanych na rzeź w rejonie małopolski wynosi 458 kg. Dla wszystkich grup koni małopolskich prowadzona jest wspólna księga stadna. Elitarną hodowlę konia małopolskiego, skupiającą najcenniejsze kła-cze-matki, prowadzą stadniny państwowe w: Walewicach, Prudniku, Janowie Podlaskim, Pruchnie, Strzelcach Opolskich, Trzebienicach i Stubnie. Łącznie utrzymywanych jest obecnie 435 klaczy stadnych. W Strzelcach Opolskich i Trzebienicach utrzymywane są gidrany i ich pochodne, w Stubnie grupa sądecka oraz pochodne furiosów i przedświtów, w Walewicach pochodne schagii, w Pruchnej pochodne anglo-arabów francuskich. Pozostałe z wymienionych wyżej stadnin zajmują się hodowlą koni małopolskich bez specjalnej przewagi któregoś z typów.

Rasa małopolska

Jest to ogólne określenie koni typu gorąco-krwistego chowanych w południowej i południowo-wschodniej części Polski. Konie małopolskie wywodzą się swymi liniami żeńskimi z miejscowych, prymitywnych koników. Dodaje to im szczególnej wartości, świadczy bowiem o zespoleniu ze środowiskiem, w jakim bytują. Dlatego też ze wszystkich odmian koni gorącokrwistych hodowanych w Polsce, konie te mają najsilniej wyrażone cechy przekazane im przez konika polskiego. Zaliczyć do nich można: płodność i plenność, długowieczność, dobre wykorzystanie paszy i niewybredność^ odporność na choroby i trudne warunki bytu oraz wytrzymałość w pracy. Koń małopolski był w XVII i XVIII w. uszlachetniany ogierami wschodnimi, jak konie perskie, turkmeńskie i arabskie oraz ich pochodne. Szczególnie konie arabskie, jako pochodzące z bardzo ciężkich warunków bytowania i dzięki temu obdarowane tymi samymi zaletami co koniki polskie, przelewały i utrwalały swe cechy w koniach małopolskich. W pierwszej połowie XIX w. zaczęto pogłowie miejscowych koni Małopolski krzyżować ogierami półkrwi arabskiej i anglo-arabskiej ze stadnin węgierskich, jak gidrany, sehagya czy siglavi, których protoplastami były oryginalne araby pustynne.

Rozrywka i zwierzęta animals zwierzeta czas wolny z pupilami aligator krokodyl kameleon dinozaur pyton j 2 animals zwierzeta j 2 zolw ladowy zolwie wodne jez jezozwierz piesek preriowy j 3 animals zwierzeta j 3 popielice afrykanskie susel richardsona burunduk skunks chomik j 4 animals zwierzeta j 4 swinka morska rybki mysz zolw kon j 5 animals zwierzeta j 5 koty w naszych domach kot rodowodowy suche karmy kot i kuweta drapanie mebli j 6 animals zwierzeta j 6 pielegnacja kota kot i mleko koty abisynskie koty bengalskie koty egzotyczne j 7 animals zwierzeta j 7 koty jawajskie koty perskie koty norweskie koty birmanskie moj pies j 8 animals zwierzeta j 8 wyglad psa wierny jak pies karma dla psa dbam o psa pies na lancuchu j 9 animals zwierzeta j 9 pies bezdomny podczas wakacji amstaf labrador york j 10 animals zwierzeta j 10 bulterier owczarek niemiecki doberman ratlerek rasa szajrow j 11 animals zwierzeta j 11 bulony zastepowanie koni maszynami kon ardenski opis koni lidzbarskich konie lidzbarskie j 12 animals zwierzeta j 12 przydatnosc koni slaskich konie slaskie konie norweskie w polsce koniki norweskie rasa polnocno szwedzka j 13 animals zwierzeta j 13 rasa gudbrandsdalska klusaki rosyjskie klusaki amerykanskie klusaki cel pracy hodowlanej j 14 animals zwierzeta j 14 konie wielkopolskie po wojnie rasa wielkopolska konie sadeckie rasa malopolska rasa trakenska j 15 animals zwierzeta j 15 rasa hanowerska rasa lipicanska schagie gidrany opis noniusow j 16 animals zwierzeta j 16 przeswity i noniusy furioso rasa radziecka rasa jutlandzka prowadzenie konia j 17 animals zwierzeta j 17 ocena konia krzyzowanie przemienne krzyzowanie wspierajace krzyzowanie odswiezanie krwi j 18 animals zwierzeta j 18 chow krewniaczy dobor metody doboru rodzaje selekcji selekcja j 19 animals zwierzeta j 19 metody selekcji wyniki w pracy hodowlanej rejestrowanie koni znakowanie koni ocena ruchow i chodow konia j 20 animals zwierzeta j 20 ocena wygladu ocena punktowa opis schematyczny fotografowanie koni proba dzielnosci j 21 animals zwierzeta j 21 towarzystwo hodowli konia arabskiego czasy koni rozgrywanie wyscigu rozne wyscigi konkurs konia wierzchowego j 22 animals zwierzeta j 22 proby dzielnosci koni proba maksymalnego uciagu dlugosc kroku koni wytrzymalosc konia