Rasa trakeńska

Chów tych koni sięga dawnych czasów, gdyż już zakon krzyżacki w początkach swego istnienia w Polsce na podległych sobie terenach organizuje planową hodowlę. Wyjściowym podłożeni dla utworzenia rasy był miejscowy prymitywny koń leśny krzyżowany najpierw z ciężkimi końmi rycerskimi, następnie importami z Arabii i Turcji, a wreszcie od końca XVII w. ogierami pełnej krwi angielskiej. Omawiając tę rasę, trudno nie wspomnieć o stadninie założonej w 1732 r. w Trakenach, której wpływ na hodowlę koni wschodnio-pruskich był bardzo duży. Należy zresztą dodać, iż Niemcy konie wschodnio-pruskie i trakeńskie traktowali jako różne rasy, dla których prowadzili oddzielne księgi stadne. W 1890 r. zapoczątkowano księgę stadną koni półkrwi wschodnio-pruskiej, a w 1939 r. liczba klaczy wpisanych do tej księgi wynosiła 20 668 sztuk. Przed pierwszą wojną światową prowadzono hodowlę tej rasy wybitnie w kierunku typu konia wierzchowego, natomiast bezpośrednio po zakończeniu wojny, gdy zapotrzebowanie armii na konie poważnie się zmniejszyło, zmieniono kierunek -na produkcję konia o użytkowaniu kombinowanym. Odbyło się to jednak bez uciekania do krzyżowania z obcą rasą, lecz jedynie w drodze intensywnego wychowu młodzieży, wyboru do rozpłodu sztuk o większej masie i kalibrze oraz przez stosowanie treningu i prób dzielności użytkowej pod siodłem i w zaprzęgu.

Rasa hanowerska

Powstała na podłożu dawnego konia rycerskiego, uszlachetnionego krwią andaluzyjską i arabską. Następnie celem podsuszenia i wzmocnienia konstytucji użyto do hodowli ogierów pełnej krwi angielskiej. Wielką rolę w ukształtowaniu rasy odegrało państwowe stado w Calle, skupiałoono360ogierów, które pokrywały w terenie około 20 000 klaczy rocznie. Od 1893 r. prowadzona jest osobna księga stadna dla tej rasy. Hanowery były najcięższymi końmi półkrwi w Europie, ale pomimo swej masywności odznaczały się szlachetną sylwetką. Charakterystyczne dla niech: dobra kościstość, prawidłowa budowa, wydatne ruchy i łagodny charakter. Typowe wymiary są następujące: 160—175 cm wzrostu, 185—200 cm obwodu klatki piersiowej, 20—24 cm obwodu nadpęcia i 600—700 kg ciężaru ciała. Są przeważnie ciemnej maści, dojrzewają wcześnie. Już po ukończeniu 2 roku życia były używane do lekkiej pracy. Masę swoją zawdzięczają głównie nadzwyczaj żyznym pastwiskom, położonym na terenach o łagodnym klimacie nad Elbą i Wezerą. Konie te doskonale nadają się do pracy na roli i mimo swej dużej masy są dobrymi wierzchowcami i skoczkami. W latach międzywojennych zdobywały większość nagród na konkursach hippicznych organizowanych dla koni półkrwi. Rasa ta jako całość jest ustabilizowana; współcześnie część pogłowia krzyżowana jest z innymi niemieckimi rasami półkrwi w celu otrzymania konia wierzchowego.

Rasa lipicańska

Jest to stara rasa wyhodowana w stadninie Lippiza koło Triestu. Początki jej formowania przypadają na koniec XVI w., kiedy to do Lippizy sprowadzone zostały z Hiszpanii ogiery i klacze andaluzyjskie. W wyniku dalszego importu do stadniny koni kilku ras, a przede wszystkim koni neapolitafiskich oraz oryginalnych arabów z pustyni, nastąpiło wzajemne przekrzyżowanie wymienionych ras i powstanie w stosunkowo krótkim czasie rasy lipicańskiej. Nie bez wpływu na wartość tych koni były naturalne pastwiska położone na złożach wapiennych w górach Karstu. W połowie XVIII w. lipicany są powszechnie używane jako konie wierzchowe i kareciane. Nadawały się doskonale do ujeżdżania w modnej wówczas bardzo tzw. wyższej szkole jazdy. Jest to okres szczególnego rozkwitu tej rasy i rozprzestrzenienia się jej na obszarze całej monarchii austro—węgierskiej. Lipicany występowały w Austrii, na Węgrzech, w Rumunii, w południowej Polsce, a szczególnie chów ich rozwijał się w Jugosławii. Po pierwszej wojnie światowej dosyć duża stawka ogierów lipicańskich Ma do państwowych stad ogierów w Polsce. Używane były do rozpłodu głównie na terenie Małopolski i wywarły pewien wpływ na tamtejsze pogłowie koni.

Schagie

Wywodzą się one od ogiera czystej krwi arabskiej Schagya importowanego na Węgry z Syrii w 1836 r., który dał początek dużej grupie koni w stadninie węgierskiej Babolna. Część materiału hodowlanego przeniesiono wkrótce do stadniny Radowce. W tych dwóch stadninach ogierami schagia kryto klacze półkrwi arabskiej, a w pewnej mierze również angielskiej i anglo-arabskiej, Pod względem typu konie te przedstawiają powiększonego konia orientalnego o średniej masie ciała i średnim wzroście. Najczęściej są maści siwej, czasem gniadej. Jako konie użytkowe nadają się pod wierzch i do zaprzęgu zwłaszcza w terenie falistym, gdzie koń rolniczy musi być lekki i zwrotny. Podobnie jak inne rasy i typy węgierskie schagie były hodowane prze–de wszystkim w Małopolsce, ale ogierów używano również w województwach centralnych i w Poznańskiem. Najbardziej zaznaczył się w polskiej hodowli ogier Schagya X ur. w 1899 r. w Radowcach. W Polsce do -1951 r. mieliśmy 28 jego synów, 117 wnuków, 59 prawnuków i 7 pra-prawnuków, czyli łącznie 211 ogierów państwowych. W tym najlepszymi produktami było pokolenie pierwsze, prawnukowie są już końmi na ogół słabszymi.

Gidrany

Uważane są one przez niektórych autorów za ustaloną rasę anglo-arabską; wyhodowane zostały na Węgrzech w stadninie Mezóhegyes. Protoplastą tej rasy jest ogier czystej krwi arabskiej Siglawi Gidran ur. w 1810 r., importowany z Syrii na Węgry w 1816 r. Początkowo stado gidranów hodowane było w kierunku orientalnym. W celu poprawienia pewnych wad budowy, jak brak kłębu, wklęśnięty grzbiet, a przy tym mierny wzrost, przekrzyżowano następnie klacze gidranki z ogierami pełnej krwi angielskiej. Przez dokładną selekcję prowadzoną z nastawieniem na konia większej masy udało się wyeliminować początkowe wady. Obecne gidrany, przeważnie kasztanowatej maści, odznaczają się szła-chętną sylwetką, znaczną głębokością, mocnymi lędźwiami i długim zadem. Przedstawiają typ konia zaprzęgowo-wierzchowego, dobrze pracują na roli, nadają się jednocześnie do ulepszania masowego pogłowia koni, zwłaszcza w południowych okolicach kraju. W Polsce znajdują się w państwowej stadninie w Strzelcach Opolskich (woj. opolskie) oraz Trzebienicach (woj. kieleckie). Materiał żeński pochodził głównie z dawnej hodowli Sanguszki z Chyszowa pod Tarnowem. Użycie po wojnie importowanych z Czechosłowacji ogierów gidranów nie dało dobrych wyników, potomstwo ich bowiem było za duże, zbyt mało suche i nieekonomiczne w utrzymaniu.

Rozrywka i zwierzęta animals zwierzeta czas wolny z pupilami aligator krokodyl kameleon dinozaur pyton j 2 animals zwierzeta j 2 zolw ladowy zolwie wodne jez jezozwierz piesek preriowy j 3 animals zwierzeta j 3 popielice afrykanskie susel richardsona burunduk skunks chomik j 4 animals zwierzeta j 4 swinka morska rybki mysz zolw kon j 5 animals zwierzeta j 5 koty w naszych domach kot rodowodowy suche karmy kot i kuweta drapanie mebli j 6 animals zwierzeta j 6 pielegnacja kota kot i mleko koty abisynskie koty bengalskie koty egzotyczne j 7 animals zwierzeta j 7 koty jawajskie koty perskie koty norweskie koty birmanskie moj pies j 8 animals zwierzeta j 8 wyglad psa wierny jak pies karma dla psa dbam o psa pies na lancuchu j 9 animals zwierzeta j 9 pies bezdomny podczas wakacji amstaf labrador york j 10 animals zwierzeta j 10 bulterier owczarek niemiecki doberman ratlerek rasa szajrow j 11 animals zwierzeta j 11 bulony zastepowanie koni maszynami kon ardenski opis koni lidzbarskich konie lidzbarskie j 12 animals zwierzeta j 12 przydatnosc koni slaskich konie slaskie konie norweskie w polsce koniki norweskie rasa polnocno szwedzka j 13 animals zwierzeta j 13 rasa gudbrandsdalska klusaki rosyjskie klusaki amerykanskie klusaki cel pracy hodowlanej j 14 animals zwierzeta j 14 konie wielkopolskie po wojnie rasa wielkopolska konie sadeckie rasa malopolska rasa trakenska j 15 animals zwierzeta j 15 rasa hanowerska rasa lipicanska schagie gidrany opis noniusow j 16 animals zwierzeta j 16 przeswity i noniusy furioso rasa radziecka rasa jutlandzka prowadzenie konia j 17 animals zwierzeta j 17 ocena konia krzyzowanie przemienne krzyzowanie wspierajace krzyzowanie odswiezanie krwi j 18 animals zwierzeta j 18 chow krewniaczy dobor metody doboru rodzaje selekcji selekcja j 19 animals zwierzeta j 19 metody selekcji wyniki w pracy hodowlanej rejestrowanie koni znakowanie koni ocena ruchow i chodow konia j 20 animals zwierzeta j 20 ocena wygladu ocena punktowa opis schematyczny fotografowanie koni proba dzielnosci j 21 animals zwierzeta j 21 towarzystwo hodowli konia arabskiego czasy koni rozgrywanie wyscigu rozne wyscigi konkurs konia wierzchowego j 22 animals zwierzeta j 22 proby dzielnosci koni proba maksymalnego uciagu dlugosc kroku koni wytrzymalosc konia