Opis noniusów

Ponieważ już w samych koniach hiszpańskich niemały był udział koni ciężkich, przeto w noniusach łączny odsetek krwi koni wnoszących konstytucję limfatyczną był znaczny. W latach następnych stopniowo wypierano krew koni hiszpańskich i orientalnych, używając ogiery pełnej krwi angielskiej. Z kolei nastąpił powrót do ogierów półkrwi i ostatecznie, w wyniku stosowania połączeń krewniaczych przy równoległej ostrej selekcji skrystalizowała się rasa nonius. Od 1861 r, nastąpił podział no-niusów na typ wierzchowy i zaprzęgowy. Do pierwszego zaliczono konie mniejsze do 158 cm wysokości. Duży nonius miał wysokość w kłębie od 158 do 170 cm, obwód klatki piersiowej od 180 do 200 cm, obwód i nadpęcia przedniego od 20 do 22 cm, ciężar ciała 550—650 kg. Umaszczenie noniusów było gniade, ciemno-gniade i karę. Głównymi zaletami tych koni są: duża siła pociągowa, dobry swobodny ruch, spokojny temperament oraz znaczne wyrównanie typu. Do wad zaliczyć można charakterystyczne mankamenty wszystkich koni masywnych i dużych, a więc skłonność do limfatyczności, mało intensywną przemianę materii i brak odporności na trudniejsze warunki bytowe. Na terenie byłej Galicji sporadycznie występowały małe noniusy.

Prześwity i noniusy

Przedświty – ta grupa koni wywodzi się od ogiera pełnej krwi Przedświta ur. w 1872 r. w Małopolsce. Ogier ten, po dużych sukcesach odniesionych na zagranicznych torach wyścigowych, został sprzedany do austriackiej stadniny państwowej w Piber. Tarn w połączeniu z anglo-normandzką klaczą Eclatante dał syna Przedświta I, który przeniesiony do stadniny w Radowcach stał się założycielem tej grupy koni. Obecne przedświty są to konie typu ogólnie użytkowego, rosłe, kościste, o dosyć dużym ciężarze ciała. Hodowane głównie w Czechosłowacji i Austrii, u nas używane do ulepszania pogłowia w Małopolsce. Noniusy – protoplastą tego rodu był pochodzący z Francji ogier anglonormandzki Nonius urodzony w 1810 r. Sprowadzony na Węgry w 1815 r. z klaczami różnych ras dał potomstwo wysokiej jakości, ale z powodu różnorodnego pochodzenia nieustalone w typie. Noniusy hodowane głównie w państwowej węgierskiej stadninie w Mezóhegyes miały w 1860 r. w swych rodowodach około 40fl/o krwi koni hiszpańskich, 20% krwi anglonormandów, 20% krwi orientalnej i 20% krwi różnych innych ras, a między innymi i limfatycznych kladrubów.

Furioso

Są to konie większego kalibru, wyhodowane na Węgrzech w stadninie Mezóhegyes, utrzymywane w wielu krajach środkowej Europy, m. in. w Polsce. Protoplastą jest ogier pełnej krwi angielskiej Furioso, urodzony w 1836 r. na Węgrzech i nabyty na reproduktora do stadniny w Mezóhegyes, gdzie dał liczne potomstwo z połączeń z klaczami arabskimi, angielskimi, anglo-arabskimi i miejscowymi. Konsolidacja typu nastąpiła w wyniku łączenia potomstwa tego ogiera między sobą, przy pewnym dodatku krwi koni węgierskich niewiadomego pochodzenia oraz dosyć silnego dopływu krwi angielskiej, przy jednocześnie prowadzonym wychowie i selekcji na poprawną budowę i masę ciała. Na tym etapie hodowli znaczny wpływ wywarł ogier pełnej krwi North Star, odznaczający się dużą płodnością i wyjątkowo silną konstytucją. W 1867 r. część materiału hodowlanego przeniesiono do stadniny w Ra-dowcach, na Bukowinie. W rezultacie po pewnym czasie utworzyły się dwie odmiany furioso: pierwsza — w Mezóhegyes i innych stadninach węgierskich, wykazująca większą masę ciała, o typie bardziej zaprzęgowym i druga w Radowcach — mniejsza, suchsza i bardziej szlachetna o typie wierzchowym.
Obecne konie tej rasy przedstawają typ konia półkrwi angielskiej, nadającego się dobrze do pracy na roli.

Rasa radziecka

Została uformowana w centralnych okręgach europejskiej części ZSRR, dokąd począwszy od połowy XIX w. zaczęto na większą skalę sprowadzać ciężkie, zachodnioeuropejskie ogiery aby podnieść wzrost i masę koni miejscowych. Wśród nich najwięcej było koni belgijskich, ale importowano też konie zimnokrwiste z Francji i Anglii. Metoda hodowlana miała charakter krzyżowania twórczego, łączono bowiem pogłowie klaczy będących już mieszańcami z ogierami różnych ras ciężkich przez kilka pokoleń, a następnie kojarzono wyselekcjonowane mieszańce między sobą. Powstała w ten sposób odrębna rasa, w której żyłach płynie głównie krew koni belgijskich oraz ardenów, perszeronów, suffolków czy jutlandów, obok krwi kłusaków orłowskich i miejscowych roboczych koni rosyjskich. Współczesne radzieckie konie ciężko-pociągowe są od oryginalnych koni belgijskich nieco mniejsze, zdecydowanie krótsze, o mniej pojemnej klatce piersiowej oraz mniejszej kościstości. Ale są za to bardziej suche o mocniejszej konstytucji, z lepszym ruchem oraz doskonale przystosowane do miejscowych warunków.

Rasa jutlandzka

Wywodzi swą nazwę od Półwyspu Jutlandzkiego, na którym od dawnych już czasów utrzymywane były konie ciężkie, obecnie hodowane w Danii. Formowały się one pod wpływem różnych średniowiecznych ras zimnokrwistych, używanych przez ciężko zbrojne rycerstwo. W 1862 r. sprowadzony został do północno-wschodniej Jutlandii ogier należący przypuszczalnie do rasy suffolkskiej imieniem Oppenheim; ugruntował on liczny ród męski i wpłynął decydująco na ukształtowanie się omawianej rasy. Konie jutlandzkie reprezentowały typ zdecydowanie zimnokrwisty, duże, ciężkie i bardzo limfatyczne. Wzrost ich wahał się w granicach 160—170 cm, obwód klatki piersiowej 190—210 cm, obwód nadpęcia przedniego 24—28 cni, ciężar ciała 700—1000 kg. Maści były przeważnie jasnokaszta-nowatej z jaśniejszą (słomiastą) grzywą i ogonem, ale zdarzały się też inaczej ubarwione.
Do Polski jutlandy trafiły w dużej liczbie w latach 1946—1949, kiedy to na skutek ogromnego zniszczenia pogłowia koni w czasie wojny konieczne było szybkie zaspokojenie potrzeb rolnictwa i transportu. Konie jutlandzkie okazały się najsłabsze z dotychczas sprowadzanych ras zimnokrwistych i w surowych naszych ówczesnych warunkach wyginęły bardzo szybko. Dlatego też w hodowli po jutlandach pozostały jedynie nieznaczne ślady w woj. północnych.

Rozrywka i zwierzęta animals zwierzeta czas wolny z pupilami aligator krokodyl kameleon dinozaur pyton j 2 animals zwierzeta j 2 zolw ladowy zolwie wodne jez jezozwierz piesek preriowy j 3 animals zwierzeta j 3 popielice afrykanskie susel richardsona burunduk skunks chomik j 4 animals zwierzeta j 4 swinka morska rybki mysz zolw kon j 5 animals zwierzeta j 5 koty w naszych domach kot rodowodowy suche karmy kot i kuweta drapanie mebli j 6 animals zwierzeta j 6 pielegnacja kota kot i mleko koty abisynskie koty bengalskie koty egzotyczne j 7 animals zwierzeta j 7 koty jawajskie koty perskie koty norweskie koty birmanskie moj pies j 8 animals zwierzeta j 8 wyglad psa wierny jak pies karma dla psa dbam o psa pies na lancuchu j 9 animals zwierzeta j 9 pies bezdomny podczas wakacji amstaf labrador york j 10 animals zwierzeta j 10 bulterier owczarek niemiecki doberman ratlerek rasa szajrow j 11 animals zwierzeta j 11 bulony zastepowanie koni maszynami kon ardenski opis koni lidzbarskich konie lidzbarskie j 12 animals zwierzeta j 12 przydatnosc koni slaskich konie slaskie konie norweskie w polsce koniki norweskie rasa polnocno szwedzka j 13 animals zwierzeta j 13 rasa gudbrandsdalska klusaki rosyjskie klusaki amerykanskie klusaki cel pracy hodowlanej j 14 animals zwierzeta j 14 konie wielkopolskie po wojnie rasa wielkopolska konie sadeckie rasa malopolska rasa trakenska j 15 animals zwierzeta j 15 rasa hanowerska rasa lipicanska schagie gidrany opis noniusow j 16 animals zwierzeta j 16 przeswity i noniusy furioso rasa radziecka rasa jutlandzka prowadzenie konia j 17 animals zwierzeta j 17 ocena konia krzyzowanie przemienne krzyzowanie wspierajace krzyzowanie odswiezanie krwi j 18 animals zwierzeta j 18 chow krewniaczy dobor metody doboru rodzaje selekcji selekcja j 19 animals zwierzeta j 19 metody selekcji wyniki w pracy hodowlanej rejestrowanie koni znakowanie koni ocena ruchow i chodow konia j 20 animals zwierzeta j 20 ocena wygladu ocena punktowa opis schematyczny fotografowanie koni proba dzielnosci j 21 animals zwierzeta j 21 towarzystwo hodowli konia arabskiego czasy koni rozgrywanie wyscigu rozne wyscigi konkurs konia wierzchowego j 22 animals zwierzeta j 22 proby dzielnosci koni proba maksymalnego uciagu dlugosc kroku koni wytrzymalosc konia